Terje Dragseth: Solen sukker i min sko

Sanseleg solnedgang: Terje Dragseth har skrive eit knippe dystre, men sanseleg vakre korttekstar.

Eg fekk lyst til å melde poeten Terje Dragseths siste bok fordi tittelen er så fin. Solen sukker i min sko viser seg å vere eit lett omskrive sitat frå eit dikt av Gustaf Munch-Petersen, gjengjeve til slutt i boka. Diktet heiter «Aften», og motiva eld og aske gjer at det er noko postapokalyptisk og melankolsk ved denne sukkande, søkkande sola.

Glimt av undergang
Undergangsstemninga dominerer dei 38 korte tekstane i boka også. Men variasjonen i motiv og uttrykk er stor, her er alt frå snikskyttarliv og drap bak frontlinja i ein krigstrøytt by, glimt frå kvardagen under økonomikrisa i Sør-Europa til ein svært eksplisitt sexdagdraum og ei ironisk skildring av ei ung kvinne på pilegrimsferd mot den heilagdomen ein kunne kalle «spirituelle meg». I tekstar som «Nevrotikaren» og «Poeten» møter vi også menn som, trass ein solid sosial posisjon, slit med kjensla av å vere på nedtur.

På bokomslaget står det noveller, men mange av tekstane er så korte og har så lite handling at eg synes «korttekst» er ei meir passande nemning. Dei fleste er mellom to og tre sider lange, nokre er endå kortare og berre nokre få er lengre. Den nyare nemninga «flash fiction» – glimtfiksjon – verkar passande, for det er akkurat glimt inn i ulike verder vi får her. Ikkje plot, berre kjappe situasjonsbilete som set fantasien i gong.

Det er ei krevjande form, og ikkje alle tekstane klarer å involvere lesaren. Til dømes forblir den første teksten, «Tog», likegyldig fordi innhaldet verken er framand eller gjenkjenneleg på ein engasjerande måte. Men dei fleste tekstane dreg lesaren inn med vakkert språk og skildringar som er så sanselege at du luktar, ser og kjenner det diktaren teiknar opp.

Eit døme er teksten «Trapp», som rett og slett skildrar opplevinga av ei staseleg trapp. Riktignok er eg lei av alt mogeleg innbydande, om det så er ei trapp, er «som en kvinne». Også elles i boka vert kvinner sett utanfrå, nærmast som objekt. Dette maskuline blikket pregar alle tekstane, men heldigvis gir det også mange spennande perspektiv på verda. Teksten om trappa har til dømes ein mystisk slutt: Sluser slepp ut ein flaum som druknar alle ved cafeborda nedanfor, og ein må undre seg over kva slags trapp dette eigentleg er; verkeleg, historisk eller oppdikta.

Poetisk løft
Dragseth skriv med ei sjeldan blanding av samfunnsengasjement, språkleg overskot og humor. «Hund» er kanskje den teksten som tydelegast kombinerer desse kvalitetane. Det startar uhøgtidleg: «Jeg er en hund. Det har jeg ikke tenkt så mye over. Jeg har luktet på så mye dritt i mitt liv at du aner det ikke.» Men når laushunden så finn staden kor berre sovepappen og hatten ligg att etter ein uteliggjar, og sørgjar over han, ser vi brått omrisset av eit komplekst og nådelaust bymiljø.

Det samfunnskritiske perspektivet vert endå tydlegare i «Rådgiveren». Her møter vi ein byråkrat som har nasjonal tryggleik som karriereveg, og som deltek i eit politisk spel han eigentleg foraktar. Men det som først framstår som meiningslause rutiner vert brått alvor når terroren rammar. Tema er altså svikten i tryggleiksrutinene som gjorde Regjeringskvartalet sårbart for bombing 22. juli.

At Dragseth gjennom så korte tekstar klarar å formidle så mykje, illustrerer det eg alltid har meint: Dei som beherskar det poetisk fortetta språket, kan også løfte og fornye prosateksten.

Tidlegare publisert i Dag og Tid.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: