Ingrid Z. Aanestad: Sol, seier ho

Ingrid Z. Aanestad skriv for dei lettrørde og kresne.

Bøkene til Ingrid Z. Aanestad kan ein godt kalle minimalistiske. Den litterære kvaliteten viser seg i at det gir lite meining å prøve å skilje form og innhald; estetikken er meining og meininga estetikk.

Sol, seier ho er ein liten, kvit roman, på alle måtar kresen i uttrykket. Hovudpersonen Anna er ei ung kvinne som lever aleine medan ho skriv ferdig masteroppgåva si. Kjærasten bur i Lisboa; først kjem han til henne, seinar reiser ho til han. Ei barndomsvenninne har blitt aleinemor, og då ho må på sjukehuset etter å ha prøvd å ta livet av seg, passar Anna dottera hennar, Linnea. Dramatisk blir det aldri, sjølv tankar og kjensler kjem helst indirekte fram.

Lyd og bilete
Eg har skrive om bøkene til Ingrid Z. Aanestad to gongar før. Om Eg kjem med toget (2008) meinte eg at skildringane av den udramatisk kvardagen til ei ung kvinne var så fint skrivne at lesinga fekk ein meditativ karakter. Romanen Stormkyss (2010) syntes eg var så reinskoren og stillfaren at det vart keisamt. No sit eg med ei bok i hendene som liknar så mykje på dei førre at det er freistande å lage ein ny miks av gamle påstander.

I staden byrjar eg å lure på om ikkje det har meir for seg å lese teksten som poesi? Riktignok brukar forfattaren ikkje metaforar. Men i knappe, konkrete setningar teiknar ho opp bilete for blikket og lydar for øyrene på ein måte som gir assosiasjonar til haiku-dikt.

Sjå og høyr på tittelen: Sol, seier ho. Orda glir saman til musikk gjennom bokstavrima og den rytmen pausen ved kommaet skaper. Det er ikkje ein sjølvforklarande tittel, men kanskje handlar det om korleis hovudpersonen Anna gradvis ser kva ho treng og kva ho må gjere?

Lågmælt humor
Aanestad skjønar nok at denne typen tekst kan verke tam for mange, noko den sjølvironisk humoristiske, men påståelege epigrafen kan tyde på: «Det duger med denne handlinga. – Rune-innskrift på sølvspenne funnen i grav frå folkevandringstida, Klepp i Rogaland».

Ein gong Anna går tur med Linnea til nettopp ei slik grav ved havet, finn dei eit avkutta svanehovud liggjande i graset. Ingen av dei kommenterer det, i staden spør Linnea om den portugisiske kjærasten til Anna, og slik oppstår ei scene som stiller saman kjærleik, folkevandring og død. Det er ikkje lett å halde kjærleiken i live over store avstander. Parti som dette viser at forfattaren kommunisere på eit meir intuitivt vis enn gjennom hendingrekkjer ein kan bruke til å tolke livet i årsakar og konsekvensar.

Sjølv om boka er skriven med stor språkleg presisjon, og eg har hatt ei viss glede av å tolke henne, må eg seie at det var lite i lesinga som verkeleg tok tak i meg. Aanestad er framleis så lågmælt at ein knapt høyrer ho gjennom øyresuset. Likevel: Om du har tålmod og talent til å glede deg over ørsmå rørsler som set assosiasjonane i sving, er dette ei fin bok å kontemplere.

Tidlegare publisert i Dag og Tid.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: